Buscar neste blog

Amosando publicacións coa etiqueta autoras. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta autoras. Amosar todas as publicacións

domingo, 31 de maio de 2026

María Reimóndez estivo lendo... Cando sexades pequenos de Uxue Alberdi


 
    Que libro tan creativo e simpático! Nesta inversión de papeis, a cativada reflexiona sobre a vida adulta e as súas normas incomprensibles. Dende unha voz cálida, Alberdi atopa o humor e o desexo que todas deberiamos ter de sermos pequenas de novo.

martes, 5 de maio de 2026

María Reimóndez estivo lendo... Cayo hueso de O. Amantegi e The Comeback de A. Zaidi



Admito que en xeral non adoitan interesarme as obras protagonizadas por voces masculinas e non entendo a necesidade de que as autoras incrementen a eterna nómina de relatos nos que as mulleres somos obxectos. Xa reproducir todos os estereotipos posibles de historias de amores treboentos contadas cunha suposta atmosfera engaiolante na que non pode faltar a cantante, o amante torturado, un vello mariñeiro para contarnos todo e unha ambientación, que casualidade, no sur dos Estados Unidos, me provoca desinterese, incomprensión e fastío. Tal cal todo iso é Cayo Hueso.


Por iso a lectura de The Comeback me resultou aínda máis refrescante e sorprendente en comparación. Aínda que o seu protagonista é un home a falar
en primeira persoa, a exploración dos temas e personaxes sae do agardado e redefine ideas asumidas da masculinidade. Na novela, o actor John K ten un papel de éxito no cine (falamos de Bollywood, por certo) e nunha entrevista fai un comentario que destrúe a reputación do seu mellor amigo Asghar, un humilde afecionado director teatral con quen empezou o camiño na súa aldea natal. A exploración dunha amizade profunda, do significado do teatro para a saída ás represións da masculinidade, o efecto catárquico do recoñecemento do dano, son algúns dos aspectos que máis me prestaron desta obra. Todas as personaxes femininas son tamén icónicas: fortes, complexas e importantes para a ollada narradora. Porque a través dela, noutro lugar, noutras voces e noutros contextos, podemos albiscar unha masculinidade que reflexiona sobre os efectos da falla de coidado e da soidade de non forxar nunca lazos con outros homes baseados neste. Zaidi, autora dunha ampla obra teatral, ofrece un texto narrativo áxil e rico que oxalá sexa o primeiro de moitos máis.















martes, 21 de abril de 2026

Eli Ríos estivo lendo... Las aventuras de la China Iron de Gabriela Cabezón Cámara

 





    Esta novela de Gabriela Cabezón Cámara, ten como protagonista a Josephine Star Iron, a China, quen comeza unha viaxe despois de que o seu home, Martin Fierro, fose apresado pola policía. 


Me pesó Fierro, antes de cumplir 14 ya le había dado dos hijos. Cuando se lo llevaron...1


    Nesta aventura coincide, nun primeiro momento, con Elizabeth( "gringa"), co can Estreya e co arrieiro Rosario. Este grupo, entón, encamíñase, nunha carreta, cara uns terreos na Pampa arxentina e pasan, incluso, por un fortín liderado por José Hernández (autor do poema de Martin Fierro). E, vai rematar esta viaxe, na terceira parte, coa chegada a "Tierra adentro", onde vive unha comunidade sen xerarquías, sen propiedades privadas, sen diferencias de xénero, etc


Nuestros indios ya no eran selk'nam, se habían mezclado con los tehuelches y con bastante winca, pero habían elegido racordar a los abuelos más australes que tenían. Nos dijeron que ellos eran el desierto y que nos abrazaban. Que nos venían mirando desde hacía tres días, que bebiéramos y comiéramos y danzáramos en su fiesta de verano.2


    Nesta utopía queer, a viaxe, a migración, vainos situar ao carón de todas as fronteiras posibles: sexuais, políticas, etc E é aquí o espazo en que o coidado, o querer e o non binarismo colle as rendas do relato para ofrecer un outro mundo posible en que dúas mulleres dirixen o seu propio destino para reescribir as violencias románticas e patriarcais que asentan as agresións nos corpos das mulleres. Así, non só defenden o que é de seu, senón que liberan aquelas persoas disidentes das súas prisións e constrúen un mundo en contacto cos ciclos da terra e, sobre todo, coa liberdade de amar.

1páx. 13

2páx. 152


sábado, 11 de abril de 2026

María Reimóndez recomenda... Eu son de aquí e de alá de Tamara Andrés


    Este é un libro sobre a difícil recuperación da memoria de moitas mulleres artistas e de moitas mulleres anónimas. Perdidas nos silencios, nas cartas e nas lembranzas, as súas biografías son un interrogante, igual ca este libro. Non apto para quen agarde un enfoque convencional a esta temática, abre portas para que pensemos nas que se pecharon a outras.


venres, 6 de febreiro de 2026

María Reimóndez estivo lendo... Tras esa montaña está la orilla de Eva Cid

 Se cadra por vir cargada de importantes promesas promocionais, a sensación ao remate desta lectura foi bastante baleira. A premisa de partida lévanos a un outro planeta tras a destrución da Terra onde unha comunidade segue practicando as estruturas cisheteropatriarcais de subxugación das mulleres e a outra está integrada unicamente por mulleres. Nesta segunda, chegouse a atopar unha vía para a reprodución novidosa que cobiza a comunidade patriarcal. Malia as personaxes interesantes, a trama non chegou a atraparme e me resultou algo confusa por momentos. Aínda así, os temas que toca son interesantes e seguro que para fans da ciencia ficción pode ofrecer elementos novidosos.


luns, 26 de xaneiro de 2026

María Reimóndez estivo lendo... A turista de Yun Ko-eun

 



Dende unha perspectiva de puro surrealismo, Yun Ko-eun narra as peripecias desta "turista" 

que manifesta a ollada depredadora do consumo da dor allea nas sociedades afluentes. Así, 

Yona, unha traballadora dunha estraña axencia de viaxes que envía turistas a zonas 

catastróficas, acaba nun dos destinos que ofrece a axencia para experimentar de primeira 

man as trampas e riscos desa ollada. Unha novela entretida, desconcertante pero que leva a 

unha interesante reflexión sobre un tema actual de relevancia, a depredación turística.

sábado, 17 de xaneiro de 2026

Fazermos as perguntas ao caso por Susana S. Arins





Acho que foi o ano passado. Participei em um roteiro pola cidade das mulheres de Encarna Otero Cepeda, quer dizer, pola Compostela das mulheres. Fizemos parada diante do antigo Hotel Suízo e Encarna Otero contou que foi aí onde se instalou Ruth Matilda Anderson nas suas viagens pola Galiza, e mostrou as fotografias do quarto do hotel virado laboratório de revelado e mostrou também a ausência de recordo público da estadia da Anderson e reclamou a tradução da sua obra. Foi aí que soubem da existência do Gallegan Provinces of Spain. Pontevedra and La Coruña da autora norte-americana. E fiquei pampa com o feito de não existir tradução da obra ao galego, mesmo havendo hoje em dia no nosso sistema editoras especializadas. 


Porém, a minha surpresa ficou aí, naquela tarde, naquele roteiro, prendida no ar. 

A mesma surpresa viveu, no seu outro contexto pessoal, Alba Rodríguez Saavedra. Só que ela não deixou voar o assombro, bolha a flutuar até se perder, é mais, fez desse assombro curiosidade e da curiosidade a pergunta certa: por que o ensaio de Ruth Matilda Anderson continua ausente do repertório bibliográfico na nossa língua? (pág. 21). E a esta questão primeira acrescentou um outra que lhe prói ainda mais: é essa ausência intencionada? Por quê?

Todo o ensaio de Rodríguez Saavedra, Ruth Matilda Anderson. Tradutora das marxes1 é a
narrativa da procura de uma(s) resposta(s) a estas perguntas. Nos capítulos que lemos acompanhamos as pesquisas da autora para confirmar hipóteses ou desmenti-las, acompanhamos também as suas dúvidas e somos testemunhas das suas retificações, pois não sempre o caminho escolhido é o mais adequado. 

E este acompanhar à ensaísta leva-nos a acompanhar, há um século, a viagem de Anderson pola Galiza: atendemos aos preparativos, à organização da equipagem, à viagem transatlântica, à instalação por dous anos nas nossas terras; sentamos com ela a estudar galego e a laiar-se da luz difícil deste país; somos testemunhas das suas conversas com as mulheres que fotografa e das que recolhe a voz. Toda a leitura deste livro é uma dupla viagem: pola impressionante atividade de uma intelectual do século XX e polo processo de silenciamento da atividade de uma inteletual do século XX evidenciado por uma intelectual do XXI.


Começa Rodríguez Saavedra por analisar o ensaio de Anderson para calibrar-lhe o interesse: a americana explica o mundo rural galego para as leitoras do seu país, colocando o foco do seu olhar nas mulheres (“En Galicia por cada cinco mulleres había un home”, pág. 43) e nas crianças. Dá conta dos muitos trabalhos que estas realizam e com o que mantêm a economia local. Para dar apoio às suas observações recorre à tradução de textos da literatura galega, fazendo unha escolha clara: protagonizam as suas referências Rosalía de Castro e Emilia Pardo Bazán. Elas. Não foi Anderson a primeira tradutora ao inglês de Rosalia de Castro (corrige-se nisto a autora) mas sim a que mais textos dela traduziu por muitos anos. Só por isto seria importante o seu ensaio. Porém, há outro elemento que o faz importante: Anderson atende, escoita e recolhe a voz das mulheres anónimas que retrata. Todos estes elementos, que fazem doGallegan Provinces of Spain. Pontevedra and La Coruña uma obra de importância que merece estar traduzida são, a olhos de Rodríguez Saavedra, os mesmos que provocaram a sua invisibilização e silenciamento. Porque colidiam com os interesses da elite intelectual galega da altura, que não via mulheres empobrecidas na sua paisagem quotidiana. 

As traduções de Anderson dos poemas rosalianos não aparecem nos registos dos anos posteriores. Antes de decidir que esta elisão é intencionada, Rodríguez Saavedra desbota todas as possibilidades: desconhecimento da autora por parte das elites galegas (não), falta de acesso aos documentos da Hispanic Society (não), ausência de conhecimentos de inglês (não). Só resta uma possibilidade: não a citaram porque não quiseram. 

Faz o mesmo com a possível impossibilidade de uma tradução da obra ao galego. Há doutras autoras estrangeiras (Annette M.B. Meakin, Catherine Gasquoine), não há problema de direitos de autoria ou de acesso, há editoras. Não traduziram porque não quiseram. 

A partir da exposição fotográfica de 2008 Unha mirada de antano, Ruth Matilda Anderson passou a ser conhecida por um amplo público. Mesmo assim continua sem ser traduzida. Para consegui-lo foram utilizadas todas as estratégias de ocultação e minusvaloração das outras: a redução da importância da sua obra ou do seu trabalho (foi só fotógrafa), colocá-la em situação de dependência de um homem (o seu pai), outorgando a ele a parte valorosa do trabalho, deturpando a sua mensagem, etc. 

A conclusão da pesquisadora é que o feito de Ruth Matilda Anderson não estar traduzida ao galego não é uma casualidade, mas uma ação intencionada por ser uma autora que choca com os interesses masculinista-universais das elites, ao retratar “un país de mulleres e infancias invisibles a ollos da intelectualidade galega masculina que xunta a elas vivía” (pág. 24), e a quem mesmo hoje põe em evidência.

E depois de ler, somos nosoutras quem também dizemos:  queremos o  Gallegan Provinces of Spain. Pontevedra and La Coruña de Ruth Matilda Anderson traduzido ao galego!!

1Laiovento, 2025.

mércores, 7 de xaneiro de 2026

A viagem de desandarmos por Susana S. Arins


Leio De por qué es necesario un feminismo descolonial1 e saio feliz da leitura e com vontades de re-escrever a história toda da literatura galega, da língua galega, da educação na Galiza, da sociedade galega, das tradições galegas, de todo quanto dá forma à minha comunidade desde esse olhar situado que nos aprende Yunderkys Espinosa Miñoso. Sei que andam mais companheiras no trabalho de desandar2 , mas é tão potente a obra, apela com tanta intensidade à importância de pormos mãos à obra que bem quiser contar com o vagar da reflexão e o pensamento que precisa essa viagem. 

A obra é uma compilação de artigos e palestras da autora, revisadas para a publicação, acompanhada de uma entrevista final de Katia Sepúlveda. Acompanhamos, desta maneira, o processo de construção por parte da autora da sua linha de pensamento, com os seus atrancos e saltos e revisões e retificações e ratificações. Permite-nos Espinosa, caminhar com ela a sua viagem intelectual, sendo ademais, a entrevista final, como um resumo e aclaração dos elementos essenciais da sua teoria. No caminho para a revisar criticamente outras teorias feministas, incorporando ideias ou conceitos das mesmas à sua mochila. Espinosa Miñoso é filósofa, pensadora. E acompanhamos no processo de elaborar uma teoria feminista de explicação e interpretação do mundo. Isto faz com que a abstração e complexidade dos capítulos varie. Há trechos mais sisudos e partes mais acessíveis, porém a leitura global resulta clarificadora. 

Espinosa é dominicana, racializada, lésbica. Aprendeu-se outra no feminismo porém não foi até se instalar na Argentina para estudar que se descobriu “uma outra das outras”: as que aguardava fossem as suas companheiras na luita feminista, não aceitavam a sua procedência caribenha, pobre, escura; não tinham interesse em escuitar a sua voz. Esta incomodidade contínua no movimento feminista, na academia feminista, fez com que sempre se situasse nos feminismos contra-hegemônicos e que a sua ação de pensamento e de ativismo se centrasse na compreensão das origens dessa incomodidade: “Experimentar dentro del activismo feminista el eurocentrismo, la violencia simbólica y epistémica, el racismo, la meritocracia y outras formas de manejo y traspaso de los lugares de prestigio y de poder, de uso de la palabra y la representación, ha sido para muchas de nosotras la herida que nos marcó y nos impulsó a la búsqueda de explicaciones que nos permitieran comprender y dar cuenta de lo vivido” (Pág. 98).

O mais interessante da sua metodologia de análise é o entrelaçamento absoluto da experiência, do ativismo e do pensamento. A autora estuda e analisa as ações, campanhas e reivindicações dos feminismos latino-americanos para, a partir de aí, elaborar as suas teorias, que corrobora ou modifica revisando-as de volta na praxe. 


Gosto desse “un” do título. Leio-o como numeral e percebo com ele a impossiblidade de existir o feminismo, os feminismos, se não são descoloniais, se não sacodem de si todas as opressões enjertadas na de género. 

Espinosa defende o feminismo descolonial como aquele que faz uma revisão da teoria e da proposta política do feminismo, posto que considera que o mesmo incorpora um nesgo moderno, ocidental, branco e burguês (pág. 266). Considera que as bases em que assenta o feminismo devem ser desmontadas e revisadas por essa origem tão marcada que deixa fora, automaticamente, à maioria das mulheres do mundo. Para isto utiliza, precisamente, uma das achegas do próprio feminismo, chegada a nós da mão de autoras como Gayatri Spivak ou Chandra T. Mohanty: este defendeu, e demonstrou, que explicar o mundo e os acontecimentos desde o ponto de vista de quem só ocupa o lugar do privilégio proporciona um entendimento parcial e distorcido que pode ser saldado graças ao olhar e à experiência dupla de quem ocupa um lugar subalterno3. É dizer, a olhada e experiência das mulheres, vozes subalternas, completa e revisa a interpretação do mundo até agora unicamente masculina. Porém, segundo isto, a olhada do feminismo branco / mestiço é incompleta, iluminando só uma parte da trama, e só virará inteira, universal, se incorpora olhadas e experiências de mulheres subalternas, no seu caso, a voz de uma mulher proveniente de um povo desumanizado, submetido à servidão e à negação de si mesmo.

Desde aí, Espinosa4 , seguindo o trabalho de María Lugones, faz uma crítica da razão feminista eurocentrada: considera que há uma razão feminista universal, uma listagem de princípios que (quase) todos os feminismos aceitaram acriticamente que se caracterizam polo seu compromisso com a modernidade. A modernidade europeia assenta em três eixos: a construção linear e progressiva da história, a divisão natureza – cultura e a divisão colonial moderno – não moderno. O feminismo construiu-se com estes fios: a divisão sexo-género (natureza-cultura), a ideia de que as mulheres sempre estivemos pior e que avançamos para a libertação graças ao feminismo, ou a ideia de que há sociedades extra-europeias atrasadas e inferiores em tanto que a europeia é o modelo a seguir pola sua maior evolução como espécie. Porém, esta modernidade nasce de e justifica a opressão: é racista, euro-centrada, capitalista, imperialista e colonial. 

A autora fala da colonialidade da razão feminista para explicar que os feminismos não europeus em geral, da América Latina em particular, assumiram esta razão aparentemente universal como própria, quando o que faz é expulsá-los do campo do saber e do ser. Para isso, as feministas do Sul precisam de construir uma Outra da Outra que elas constituem. Essa Outra será conformada por todos os corpos abjetos: pretas, índias, pobres, lésbicas, ignorantes. Nomeia isto a autora como violência epistêmica: “Los feminismos hegemónicos de un lado y otro del Atlántico han contribuido en el proyecto colonial de encriptar a la «mujer del tercer mundo». Encriptamiento que se produce entre su expulsión histórica de las narrativas de conformación del ideal de la nación blanca occidental y la necesidad de su existencia como el (verdadero) Otro. Si las feministas del norte han necesitado de la figura de la «mujer del tercer mundo», las feministas (blancas / mestizas, burguesas) del sur han necesitado y han trabajado activamente para construir su Otra local para poder integrarse em las narrativas criollas de producción europeizante de los Estado-nación latinoamericanos”5.

De aqui chegamos ao conceito de matriz de opressão / dominação, no que a autora segue a Patricia Hill Collins. Considera que o feminismo hegemónico (e não só) trabalhou a opressão baseada na ideia de diferença sexual de forma separada e independente do que considera outras formas de opressão / dominação6. Porém, o feminismo descolonial entende que não se pode compartimentar a opressão já que “el sexo binario (y la relación heterosexual que alimenta), la raza y la clase se co-constituyen complejamente dentro de una matriz de opresión / dominación producida dentro del programa moderno-colonial (Lugones 2012). El desafío consiste, pues, en llevar hasta sus últimas consecuencias la idea de que la lucha contra el (hetero)patriarcado moderno no puede hacerse sino desde una apuesta antirracista, descolonial, anticapitalista7; y viceversa: que es imposible, como vienen señalando las compañeras feministas de Abya Yala, que el proceso de descolonización se lleve a cabo sin un atentado contra el patriarcado capitalista, tanto como es imposible acabar con el racismo sin luchar contra el régimen de género heterosexualista y contra el capitalismo, como lo vienen sosteniendo desde los setenta las feministas y lesbianas negras y de color en los Estados Unidos, y como lo venimos sosteniendo el movimiento de mujeres negras y el feminismo antirracista em América Latina”8.

As opressões são inseparáveis umas das outras e quem está na base não somos “as mulheres”, assim, em universal. Na base da estrutura de dominação em sociedades racializadas estão sempre comunidades negras ou indígenas e são, por tanto, as histórias, memórias, narrativas e experiências das mulheres negras e indígenas, quem melhor nos podem ajudar a compreender os mecanismos da dominação. 

E qual a proposta de Yunderkis Espinosa? 

O primeiro: interpela-nos às “feministas blancas que han accedido a la formación universitaria gracias a sus privilegios de clase y raza (hooks, 2004)” a repensar os nossos privilégios e escuitar a voz das nossas subalternas. Porque não é verdade que a subalterna não tenha voz, tem e usa-a, mas é possível que não queiramos escuitá-la, por fazer tremer com ela os andaimes em que sustentamos o nosso feminismo. 

Devemos saber situar o nosso conhecimento, com as suas limitações, e renunciar a fazê-lo universal. De aí a sua segunda proposta: no lugar de procurar essencialismos etiquetadores que uniriam na sua opressão de género todas as mulheres do mundo (tarefa impossível), centremo-nos em explicar como a matriz de dominação / opressão atua nas nossas sociedades, culturas, modelos civilizacionais. Aí as galegas temos muito a dizer, pois a nossa situação relacional no mundo é ambígua: somos discriminadas em relação com o nosso espaço social / político / cultural imediato, a Espanha, mas não deixamos de participar da dominação em relação com as nossas outras do Sul. Esta ambiguidade, este nosso dançar na linha entre vítimas e opressoras faz com que podamos elaborar linhas de pensamento, reflexão e intervenção complexas e produtivas9.

A terceira proposta: desandar, renunciar à essa ideia de progresso dirigido ao futuro, acolher-nos a outros tempos e outros ciclos: recuperar a memória. Voltar à casa, é dizer, desandar o caminho da fugida ao moderno e acolher-nos à memória das nossas comunidades, das nossas tradições. Renunciar ao individualismo capitalista e construir comunidade, rede, coletividade. Esquecer essa ideia de progresso utópico, com a frustração que produz (passam os anos e a mesma misoginia, as mesmas mortes por violência machista, as mesmas pelejas) e acolher-nos à ideia do ciclo, de tarefa contínua e ligada com outras: o mundo agrário como referência: a sementeira, a sacha, a poda, a rega, labores combinados sem os quais o fruito não abrolha. 

Espinosa Miñoso acolhe-se a um mito fundacional dominicano: a ciguapa é uma personagem feminina que se aparece no monte quando tu vás ou vens do trabalho na leira ou quando vás de um lugar a outro. A ciguapa tem os pés ao invés, de adiante para atrás; por isso, ao caminhar para adiante, também caminha para atrás. Passado e futuro fundem-se no caminhar. 

E eu penso que um pouco ciguapas somos n’A Sega, que participamos de uma rede de encontros e ativismos e que chegamos a obras como esta porque as companheiras da Casa Aluandê e da Lila de Lilith recomendaram a sua leitura, e puseram ao nosso dispor, na campanha 12 comércios 12 sensibilidades. 

E assim desandamos, nesta nossa viagem feminista, da mão das companheiras migrantes. 



1Espinosa Miñoso; Yunderkys: De por qué es necesario un feminismo descolonial, Icaria Editorial, 2022.

2Como María Reimóndez no seu A casa do amo (Xerais, 2024) de que aqui demos nota.

3Pág. 126

4Adoramos que a casualidade lhe desse um apelido de ressonâncias filosóficas europeias.

5Págs. 68-69.

6Pág. 166.

7Negrinha da minha responsabilidade.

8Pág. 166.

9Há muito trabalho feito na Galiza neste sentido: a vinculação das labregas galegas com o movimento internacional de La Vía Campesina, por exemplo, mostra unha escolha polas redes alternativas ao poder, mas não pode ocultar a vinculação das nossas grandes empresas com o expólio doutros territórios do mundo.

martes, 9 de decembro de 2025

Nos premios Follas Novas do Libro Galego, VOTA MULLERES e PERSOAS NON BINARIAS!


N'A Sega tentamos facer unha listaxe de toda a obra publicada por mulleres
e persoas non binarias entre o 1 de decembro de 2024 e o 30 de novembro de 2025, todas elas susceptíbeis de ser candidatas nos Premios Follas Novas do Libro Galego, que organizan a AELG, a AGE e a Federación galega de Librarías.

Se notades algunha ausencia ou algún erro na listaxe, avisade, que non é fácil de elaborar e podemos ir modificando e mellorando.

O obxectivo? Que nos procesos de selección de obras para estes premios teñades presentes todas estas autoras.


Colleita 2025. Obras publicadas por autoras.


1ª.- Ensaio e investigación.


  • Pilar Casal Valiño: Ser Humanos, Galaxia
  • Patricia Cupeiro López e Miriam Elena Cortés López (eds.): Pegadas no muro. Cultura Urbana e arte nas rúas, Alvarellos.
  • Aurora Marco: María Vázquez, a mestra socialista eliminada polo franquismo, Alvarellos
  • *Susana Reboredo Morillo (coord.): Contáronme un conto mal contado. Onde estaban as mulleres na historia?, Galaxia
  • Alba Rodríguez Saavedra: Ruth Matilda Anderson. Tradutora das imaxes. Laiovento.
  • Carmen V. Valiña: As tolas que non o eran: Mulleres no manicomio de Conxo 1885-1936, Galaxia
2ª.- Divulgación.


  • *Patricia Arias Chachero: As poetas das colección Salnés, Galaxia
  • María Lado: Canta, miña compañeira, canta, Xerais
  • Mercedes Peón, Ana Romaní, Selina Otero, Andrea Nunes, María Reimóndez, Susana Sanches Arins: Somos Pandeireteiras, Xerais
  • Raquel C. Pico: O mundo de Jane Austen, Sushi Books
3ª.- Narrativa


  • Marilar Aleixandre: As bocas cosidas, Galaxia
  • Amalia Blanco Pose: Cando marchan as luces, Galaxia
  • María Besteiros: Ítaca, Xerais
  • Abril Camino: Mulleres que viven xuntas, Xerais
  • Marta Estévez: As tres beiras, Aira
  • Elena Gallego Abad: Ata que a morte nos separe, Xerais
  • Alba Guzmán: A Vinganza de Paquiño Jackson, Xerais
  • Cynthia Menéndez: Son coma glaciares os barcos de aceiro, Galaxia
  • Raquel Miragaia: Corpus, Através
  • Eva Moreda: Hortensias, camelias, palmeiras, Aira
  • Nerea Pallares: Punto de Araña, Galaxia
  • Cristina Pato: Fóra de Foco, Galaxia
  • Teresa Pérez Tilve: Sete amigas en dous coches, Fervenza
  • María Quiroga: Perder o norte, Galaxia
  • Isabel Rei Samartim: Galizan Nation, Companha
  • Blanca Riestra: As aguas interiores, Xerais
  • Loli Rodríguez Rodríguez: Nailía, Galaxia
  • Olaia Sendón: A casa grande, Xerais
  • Marga Tojo: Sarela, Positivas
  • Carmen V. Valiña: Illa de Sangue, Galaxia
  • Charo Valcárcel: Nais, Baía
4ª.- Infantil.


  • Eva Mejuto: Queco e Kika, Xerais.
  • Claudia Castro: Seis leiras e un piano, Xerais.
  • Ledicia Costas: Curriño. Fama ou fuga, Xerais.
  • Celia Díaz Núñez: A avoa canta como a cotovía, Galaxia.
  • Érica Esmorís: Erin e o lobo, Xerais
  • Érica Esmorís: O peculiar, Cuarto de Inverno
  • Elena Gallego Abad: O libro de Borboligón, Xerais.
  • Iria Misa: A Excursión a Cans. Unha veciña de película, Xerais
  • Rosalía Morlán: O dragón Antón e o sapo Rosendo viaxan ata os faros, Fervenza
  • Anaír Rodriguez: Guía dos seres fantásticos que viven en Galicia sen que talvez o saibas, Xerais.
  • Ana Vigo: Mundo Oculto. O rescate do Unicornio, Xerais

5ª.– Xuvenil.


  • Marilar Aleixandre: Castelao segundo Rañolas, Galaxia
  • An Alfaya: Irracionais, Galaxia
  • Rosa Aneiros: Unha historia de amor como outra calquera, Galaxia
  • Alicia Borrás: A historia de Brava Panadeira, Xerais
  • Alba de Evan Freijedo: Queridas pantasmas, Xerais
  • Andrea Maceiras: O enigma de Sempreviva, Xerais
  • Andrea Maceiras: O corvo e a neve, Xerais
  • Cristina Otero Correa: Xanelas ao mundo, Belagua
  • Antía Yáñez: Be Water II, Cuarto de Inverno
6ª.- Libro ilustrado.


  • Irene Alonso Gasalla, Croco, Galaxia
  • Irene Alonso Gasalla / Ángela Curro, O nobelo de Nenuca, Cuarto de Inverno
  • María Besteiros / Bea Gregores: Penélope tece, Aira
  • Iria Bermúdez / Macarena G. Vicente: Un porquiño polo San martiño, Galaxia
  • Paula Carballeira / Iván R.: A mestra de Oza, Xerais.
  • Ledicia Costas, Rena Ortega: A tenda de xoguetes, Cumio
  • Eva Mejuto /Lucía Cobo: Sei cantar e sei bailar, Xerais.
  • Eva Mejuto / Nuria Díaz: Animalfabeto, Triqueta Verde
  • Paula Merlán / Laura Miranda: Pioliños, Antela
  • Blanca Millán: O grande libro das nosas vilas, Cumio
  • Lucía Mojón / Lucía Barrios: Biscoito de castañas, Xerais
  • Olaia Sendón: O pirata Bruno, Cuarto de Inverno
7ª.- Banda deseñada, gráfico, humor.


  • Elena Andrés: A Brigada Iridescente. O fantasma do vestiarío das rapazas, Galaxia
  • Sandra Lodi: Adelina, Galaxia
  • Paula Mayor: Rosalía Oculta, galaxia
  • Angie Roa: Noa e a cidade sen maxia, Xerais
  • Laura Suárez: A Raíña Cadáver, Aira
8ª.- Iniciativa bibliográfica.

  • *Ediçom da série Heartstoppers, de Alice Oseman, en traduçom de Nee Barros, Xerais.
  • *Colección Lectura Fácil, de Galaxia
  • *Ediçom de Syra Alonso, Diarios (1938-1945), de Alvarellos
9ª.- Obra traducida.


  • María Alonso Seisdedos: Tres mulleres, de Stefan Zweig, Galaxia
  • María Alonso Seisdedos: A casa do calello, de María Messina, Irmás Cartoné
  • María Alonso Seisdedos: Maria Zef, de Paola Drigo, Irmás Cartoné
  • María Alonso Seisdedos: A máis recóndita memoria dos homes, de Mohamed Mbougar Sarr, Aira
  • María Alonso Seisdedos: Mamá, de Glòria Vives, Embora
  • Eva Almazán: Contos ás oito, de Enid Blyton, Sushi Books
  • Eva Almazán: A abella Maia e as súas aventuras, de Waldemar Bonsels, Sushi Books
  • Clara Barcia: Hilda e Twig espertan o home da neve, de Luke Pearson, Sushi Books
  • Clara Barcia: Hilda e Twig resgárdanse da chuvia, de Luke Pearson, Sushi Books
  • Clara Barcia: Guerra en Gaza, de Joe Sacco, Rinoceronte
  • Clara Bouzada, Washington Square, de Henry James, Galaxia
  • Patricia Buxán Outeiro: Annette, unha epopea, de Anne Weber, Aira
  • Marta Dahlgren: A honrada estafadora, de Tove Jansson, Hugin e Munin
  • Beatriz Fariñas Garrote: A obra mestra ignota, de Honoré de Balzac, Irmás Cartoné
  • María Fe González Fernández: Os castelos de Athlin e Dunbayne, de Ann Radcliffe, Galaxia
  • Helena González Fernández: Vista Chinesa, de Tatiana Salem Levy, Xerais
  • Maite Jiménez Pérez: A noite das tartarugas, de Greta Olivo, Aira
  • Rosana Murias e María Tolstaia: Corazón de can, de Mikhaíl Bulgákov, Hugin e Munin
  • Iria Pedreira Sanjurjo: Medea. Heracles, de Eurípides, Rinoceronte
  • María Ramos Salgado, Cranford, de Elisabeth Gaskell, Galaxia
  • Celia Recarey Rendo: Pierre e Jean, de Guy de Maupassant, Irmás Cartoné
  • Celia Recarey Rendo: O vento, de Dorothy Scarborough, Irmás Cartoné
  • Celia Recarey Rendo: O cuarto de Giovanni, de James Baldwin, Irmás Cartoné
  • Isabel Soto: Indiana, de George Sand, Galaxia
  • Rocío Viéitez Ferro: Domingo e outras historias, de Irene Némirovsky. Laiovento
  • Estela Villar Nogueira: Da cor do leite, de Nell Leyshon, Rinoceronte
  • Estela Villar Nogueira: O Parnaso sobre rodas, de Christopher Morley, Rinoceronte
  • Estela Villar Nogueira: Pílulas azuis, de Frederik Peeters, Rinoceronte
  • Estela Villar Nogueira: Ghost World, de Daniel Clowes, Rinoceronte
10ª.- Poesía.


  • Luísa Abad: Sereas afónicas, Elvira
  • Mónica Caldeiro: Estudo sobre o voo dos corzos, Xerais
  • Yolanda Castaño: A falsa autónoma, Xerais
  • Alicia Fonteboa: Celaxe, Galaxia
  • Antía Marante: Vostede está aquí, Cuarto de Inverno
  • Sara Martínez Bello: Eira, Apiario
  • Andrea Nunes Brións: Mapa da Estría, Chan da Pólvora
  • Elisabeth Oliveira: As ninguén, Belagua
  • Pilar Pallarés: Contra humana parte, Espiral Maior
  • Silvia Penas: A pel do Exilio, Espiral Maior
  • Clara Pino: As trobadoras silenciadas, Elvira
  • Ana Romaní: Love me tender, Chan da Pólvora
  • Sofía Ruvira: Canícula, Laiovento
  • Helena Salgueiro: Amor palimpsesta, Espiral Maior
  • Susana Sanches Arins: arte menor, aCentral Folque
  • Lorena Souto: Exuvia e saliva, Chan da Pólvora
11ª.- Teatro.


  • Raquel Castro: Bonecas, Galaxia
  • Ana Fontenla / Celina Fernández: Fábrica de Fume, Elvira
  • Andrea Freire: Manchea, Baía