Mónica Cores está lendo... Fago o que podo de Afra Torrado

Mónica Cores (@libroscontos) Está a ler "Fago o que podo" de Afra Torrado, editora Rodolfo e Priscila. É a recompilación da súa obra artística dende o 2018 onde a autora nos fala do síndrome da impostora, da precariedade laboral, da decepción de facerse maior, de sentirse fóra de lugar, de ser unha señora barbuda e ata da imposición do galego a través do sexo. Irónica e directa, resúmese perfectamente nun anaco dos seus diálogos: "Desde señora barbuda dicimos non á violencia... e non aos merdeiros"

María Reimóndez está lendo Eating Wasps de Anita Nair

Debo admitir que temas como a ansiedade, síndrome de impostora e baixa autoestima, que parece que non deixan as bocas da xente ultimamente, empezan a saturarme. Penso que todas esta son cuestións que teñen un trasfondo social que se perde cando nos centramos unicamente na experiencia e laio persoal de certos malestares. Mais tamén é certo que para comprender os aspectos sociais do malestar debemos entrar no relato individual e, cando este se fai dende o humor e a cercanía, resulta moito máis doado empatizar coa voz que nos fala. Un dos grandes logros de Afra Torrado, ademais da pericia formal desta obra gráfica (de apariencia simple pero certamente complexa), é precisamente ese: non acabar de tomarse en serio de todo, mesmo cando nos fala de cousas ben serias. Esta compilación é tamén mostra de que se cadra Torrado pode mandar a síndrome da impostora ao pasado e seguir creando porque a súa voz fresca e persoal é precisa para dar ese paso do individual ao colectivo tan necesario en certos temas. E, dito isto, moi fan da muller barbuda!

María Reimóndez está lendo Fago o que podo de Afra Torrado

Debo admitir que temas como a ansiedade, síndrome de impostora e baixa autoestima, que parece que non deixan as bocas da xente ultimamente, empezan a saturarme. Penso que todas esta son cuestións que teñen un trasfondo social que se perde cando nos centramos unicamente na experiencia e laio persoal de certos malestares. Mais tamén é certo que para comprender os aspectos sociais do malestar debemos entrar no relato individual e, cando este se fai dende o humor e a cercanía, resulta moito máis doado empatizar coa voz que nos fala. Un dos grandes logros de Afra Torrado, ademais da pericia formal desta obra gráfica (de apariencia simple pero certamente complexa), é precisamente ese: non acabar de tomarse en serio de todo, mesmo cando nos fala de cousas ben serias. Esta compilación é tamén mostra de que se cadra Torrado pode mandar a síndrome da impostora ao pasado e seguir creando porque a súa voz fresca e persoal é precisa para dar ese paso do individual ao colectivo tan necesario en certos temas. E, dito isto, moi fan da muller barbuda!