Debo admitir que temas como a ansiedade, síndrome de impostora e baixa autoestima, que parece que non deixan as bocas da xente ultimamente, empezan a saturarme. Penso que todas esta son cuestións que teñen un trasfondo social que se perde cando nos centramos unicamente na experiencia e laio persoal de certos malestares. Mais tamén é certo que para comprender os aspectos sociais do malestar debemos entrar no relato individual e, cando este se fai dende o humor e a cercanía, resulta moito máis doado empatizar coa voz que nos fala. Un dos grandes logros de Afra Torrado, ademais da pericia formal desta obra gráfica (de apariencia simple pero certamente complexa), é precisamente ese: non acabar de tomarse en serio de todo, mesmo cando nos fala de cousas ben serias. Esta compilación é tamén mostra de que se cadra Torrado pode mandar a síndrome da impostora ao pasado e seguir creando porque a súa voz fresca e persoal é precisa para dar ese paso do individual ao colectivo tan necesario en certos temas. E, dito isto, moi fan da muller barbuda!
