Velaquí unha novela eficaz, ben escrita, reflexiva e amena que repasa a historia dunha familia
que, como pouco, conta cunha "casa grande" (por moito que fose máis pequena ca a orixinal). A obra presenta
unha continuidade de personaxes (ata a terceira xeración os nomes pasan de mais e pais a fillas e fillos) a través
dos cales se percorre a fenda horrible da Guerra Civil e os tempos algo previos e, sobre todo, posteriores cunha
ollada aguda e sempre ben centrada en canto ás desigualdades de xénero. Unha proposta perfecta para unha
tarde de choiva que, sinceramente, non se entende como quedou de finalista e non de gañadora do último Premio
Xerais por méritos compararivamente ben superiores á obra que finalmente se fixo co galardón. Algo moito máis
misterioso ca o faiado dos Barcala.
