 |
| Eli Ríos |
Por Eli Ríos
É probable que
despois desta confesión pública comece escoitar rexoubeos ás miñas costas e é
comprensible. Non me asustarei nin pensedes que o tomarei a mal. Non todos os
días alguén comete unha asneira digna de ingreso psiquiátrico. Si, lin de cabo
a rabo as 1800 páxinas da triloxía de moda. Si. Que si. Si, muller, si. A
romántica, sensitiva, erótica e totalmente adictiva Fifty Shades of Grey.
Esa que devoran as mulleres. A mesma que os xornais inseren no xénero literario
de "porno para mamás".
Direi no meu
descargo que son filla do pensamento sistémico e "engancheime" desde
a primeira liña do primeiro volume na que a protagonista di: "I scowl with
frustation at myself in the mirror". Comprenderedes que xa tiña a
semiosfera particular de Anastasia Steel (a prota) pero precisaba encontrar
"o todo" para chegar a delimitar as redes e as relacións sociais e
culturais.
Engadirei,
ademais, que son lectora compulsiva e se son capaz de ler as instrucións dos
mobles de Ikea isto non faría moita diferenza, ou si?
Seguindo a
terminoloxía de Greimas, a estructura é "de libro": nun nivel
profundo disponse en aserción e negación e a partir de aí a narración explica
as diferentes relacións entre os obxectos. O realmente interesante está por
vir: Como se artella a configuración discursiva?
Desde a escrita
non sei como se organiza porque non coñezo (nin coñecerei) moito esta autora. O
que si vos digo é que o lado da lectura está a un paso do alcoholismo ou dos
ansiolíticos.
A novela conta
as aventuras dun home supermegaricopoderosoincreible (con helicóptero persoal
e todo) e unha megasuperadolescente de vinte e tantos estudante de literatura,
supervirxe e cos cartos xustos para ir tirando. Unha historia mais do príncipe
ou dunha Pretty Woman, como tantas outras, só que con Mercedes, Audi's,
helicópteros, iates en Mónaco, pesca no chalet de Aspen e demais (Wow!).
Un clásico actualizado e cunhas pingas de fetiches sexuais descafeinados.
A construción da
masculinidade patriarcal desta obra é o que me ten intrigada e abraiada.
Nalgún momento
da lectura cheguei a inventar a miña propia quimera na que esas "porno
mamás" son dummies até que les os comentarios sobre a obra.
Entón, xa non sabes se meter a cabeza
dentro dun pote e non sair mais ou emigrar para onda os pingüíns e conxelar as
poucas esperanzas que che quedaban sobre a humanidade.
Poñamos un pouco
de sentidiño... De verdade que hai quen lle di ás rapaciñas que un home ten
dereito a controlar as túas chamadas, movimentos, o teu anticonceptivo,
dicirche que roupa debes pór ou como e en que ton é obrigatorio que expreses o
teu pracer sexual? Pois si.
Non só nas
familias e grupos de lecturas se ve como normal que a parte masculina do enredo
lle diga á feminina que se non lle fai de comer terá que castigala ou que leve
a muller cal troglodita polo medio da rúa como se fose un saco de patacas. Non
só... senón que este nadal pasado, fixéronse grandes campañas de mercadotecnia
para aumentar as vendas da triloxía e continuar aprendéndolle ás novas
xeracións (a través dos adultos lectores) que as mulleres debemos procurar un
home rico que nos bata e nos teña en casa (os xefes de Anastasia son
violadores) até empreñarnos porque diso depende o noso desenvolvemento como
persoas.
Non estamos a
falar dun libro calquera. Fifty
Shades of Grey leva vendidas máis de 31 millóns de copias. É moita xentiña
fabricando un mundo no que os mercados fan unha apoloxía encarnizada da
violencia de xénero hipotecando futuros a un interese demasiado alto: o da
propia vida.
