Para as escritoras, tanto a literatura como a casa son sempre unha pregunta. É a casa o lugar do cuarto propio ou o reduto onde se nos encolle para acoutar o noso potencial transformador? É a casa o espazo que construímos ou o que construíron para nós? É o cuarto propio suficiente se non hai lugar para o cuarto colectivo? Canto nos obriga o sistema patriarcal a mirar cara a dentro e canto a mirar cara a fóra?
Tanto a literatura coma as casas poden ser espazos de violencia atroz ou mans coas que construímos a cociña e o coidado. A miúdo, é o noso traballo redefinir as paredes e abrilas de novo, sobre todo cando as nosas vidas, letras e corpos voan coma a semente que se traslada entre linguas, fronteiras e emocións.
A semente lémbranos que, para construír casa nova noutro lugar, primeiro debemos rachar o tegme e a testa, o tegumento que nos envolve. Sempre é este un proceso doloroso ao final do cal aparecen as preguntas e sospeitas dunha terra nova (de onde es? Que fas aquí? Quen che corrixe o que escribes nunha lingua que che resulta nova?). Despois do esforzo que implica xermolar lonxe da orixe, que acontece se a terra non é mol e nutrinte? Que pasa se atopa a rocha do racismo, da xenofobia, do odio á diferente? Quen acolle? Quen atende? Quen celebra a forza da semente que é quen de crebar a pedra máis dura para buscar a vida?
A semente que busca facer a súa casa, cando fala en feminino, cando fala en migrante, cando devolve unha imaxe rebelde e incómoda, non sempre atopa a terra acolledora. Por iso ese é o traballo vital que nos corresponde ás que segamos: crear a confluencia da semente con terra vizosa para construírmos xuntas casas novas. Mesmo para poñer en cuestión que a casa sexa necesaria, cando podemos ser o monte. Porque na intersección entre o humus cálido e a escrita que nos axuda a vernos con ollos menos compracentes, celebramos a nosa señora das letras, Sara Guerrero.
Ningún comentario:
Publicar un comentario