A miña filla Mariña e a miña nai María
2007. Son aquela
En María Mariño hai momentos de alta poesía:
¡Son aquela que no bosco
escoitaba o himno dela!
Linme hoxe toda por dentro.
¡Linme!
¡Terra, verba miña!
¡Terra, di!
Soio teño alboradas.
É outono i en min nace primaveira
¡Quen me dera que miña nai me dera hoxe unha tunda! ¡Ouh!
A fonte que en mar en min aboia
non verte en claros días o seu canto.
¡Sabe a noite o que leva dela soia!
¡Por riba de nós queda o mar!
¡Oleaxe, oleaxe ao mar!...
María Mariño é unha voz poética persoal e auténtica cun misterioso mundo propio. Deste mundo mariñán o que a min máis me gusta é o seu canto subversivo de nena asombrada ante a marabilla do mundo, da terra do Courel e do mar de Noia e da Coruña, convertidos pola súa imaxinación nunha terra total e nun mar absoluto, á vez materiais e palpables e á vez inalcanzables sempre ao lonxe, unha terra e un mar escuros e misteriosos. Gozo especialmente cando o seu eu se perde con todos os seus sentidos abertos na inmensidade desta natureza telúrica e mariña. Para min son magníficos os poemas dedicados á nai, o seu canto tenro da pobreza noiesa das súas orixes e da pobreza da aldea do Courel, e tamén a súa poética do tecer da costureira que era.
2024. Son esta
No meu libro Un mundo de mulleres (2011), no apartado “No mundo galaico” que leva o lema “Era o lugar máis fermoso do mundo”, recreei María Mariño no poema do seu nome:
MARÍA MARIÑO
Son a nena que no bosque
escoitaba o mar dela
Ondada ondada ao mar
Lugo, 2007 e 2024.
Carmen Blanco
Universidade de Santiago de Compostela
Ningún comentario:
Publicar un comentario