Diálogo con María Mariño
Inda vou na mesma meniña aquela que andaba na busca dun muro. O revelador da falsidade dun infinito inconcibíbel que non a deixaba acougar na seguridade, non de todo segura, do son do mar calmo a través dunha fiestra entreaberta na noite.
No profundo vexo o mesmo enredo de hoxe, que corre por ese mar vello cunha potencia atraente para as ondas que soio van. Devólveas ao ollar cauto das que non ousamos a inclinarnos cara dentro ata palpar o mar de fondo, por se despois nos deixamos levar polas que soio van, nunca retornan. Seica a seguridade duns bos remos unidos ás xemas por un débil remendo, non asegura ter o control da dirección. É o risco do desvío no transcurso dun camiño que avanza sobre un veo tecido con tino, ao mesmo ritmo que o do paseo pola ribeira. Pois, de quen nos fai mandadas fuximos e se afogamos na marcha, vogaremos forte pra prendermos a agulla nas redes das correntes mariñas, salvaxes e ancestrais do anonimato. Nesta nova paleta de cores dos adentros, descubrimos a tonalidade das ansiadas verbas ceibes.
Medrou a meniña, acaso alcanzaría o muro que buscaba levada polas augas calmas? Quen entenderá este mar vello?
Alejandra L. Rey
Ningún comentario:
Publicar un comentario